Beni görme,duyma,söyleme
24/10/2008 · Kategori: Yazılarım
Aylar sonra Savarona'yı bir kez daha görmek, dün akşam köprüden geçerken nasip oldu.Savarona; sevdasını geç bulup erken yitiren bu sebepten gözüme hep mahsun gelen güzellik.Ata'nın aziz hatırasına saygıdan olsa gerek saraya nazır demirlemişti.Manzarayı görünce içlendim,gözümü yumdum fakat yinede seni düşünmekten kendimi alamadım.
Ruhuma dokunan birçok şey senden sonra manasını değiştirdi.Lise sıralarında solcu öğretmene ve yardakçı öğrencilerine karşı coşkuyla okuduğum ''Sakarya destanı'' artık her mısrasıyla buruk bir acı yumağı... Kendi ellerimle kırıp çöpe attığım gül ile küstüm bütün çiçeklere.Doğduğum topraklara hayat veren nehrin adını lügatimden sildim.Yeşilin maviyi kucakladığı Karadeniz, özlem değil gayrı bir inkisar coğrafyası...
Ortalık karışık malum.Her köşe başını dönüşümde içimden:'' Kahpe kurşun, vuslat nerede,ne vakit? ''diye söyleniyorum.Tedirginim.Ettiğim dua geliyor aklıma:''Gölgene yabancı bir karartının değdiği haberi bana ulaşmadan...''.Geçenlerde bu ifritten his sardı beni birden.Nasıl oldu bilmiyorum, jiletle baş parmağımı kesmişim.Parmağımda kalbimdekine eş, geçmeyecek bir iz var artık.Ahh Sakari beni ne hallere düşürdün sen...Bu derde dayanmak ne kadar zor,o kötü haberi duymayı beklemek ne kadar acı...
Bu dünyaya ait değilim.Ey tenperverler sizin olsun bu dünya... Yok olacak değilim.Ben yok olamam.Bu taş,bu toprak yüzyıllarca dururken olduğu yerde ben yok olamam.Sonsuzluğu istiyorum.Üstadım, asla ulaşamayacağını ima ederek sonsuzluk kervanının peşinde üç ayaklı köpek diye kendini tarif etmiş.Peki ya ben? Benimse bir tek ayağım bile yok.Heyhat! Yuvarlanmaktan,debelenmekten gayrı hareketim yok. Al bayrağa sarılmış tabut; işte o, o benim kurtarıcım.
Beni görme,duyma,söyleme...
